1. Bölüm: Kapının Öte Yanı
Eleni Markou, sabah partisinden alınan mühürlü numunenin üzerindeki kodu laboratuvar raporuyla karşılaştırdı. Aynı koddu. Rapor, midyelerdeki alg toksininin izin verilen sınırı aştığını söylüyordu. Kâğıdı bir daha okudu; rakamlar değişmedi. Pencerenin altından kamyonun geri vites sesi geliyordu. Selanik'e gidecek kasalar, Nea Michaniona limanının yanındaki yükleme alanında çoktan kamyona taşınmaya başlamıştı.
Numuneyi ve raporu mavi iş önlüğünün cebine koyup koridora çıktı. Lastik çizmeleri ıslak zeminde ses çıkarıyordu. Yükleme kapısına varmadan kooperatif başkanı Dimitris Vrettos önüne geçti. Koyu renk paltosu temizdi; işçilerin yanından geçerken çamura bile basmamış gibiydi.
— Kamyonu durdurmamız lazım, dedi Eleni. Bu partiyi gönderemeyiz.
Dimitris rapora uzandı. Eleni cebinin üstüne elini koydu.
— Önce içerideki kasanın etiketine bakalım, dedi Dimitris. Yanlış numuneyi almış olmayalım.
Soğuk odanın kapısı hemen yanlarındaydı. Eleni bir an durdu. Etiketi görmek ancak birkaç saniye sürerdi; yanlışlık varsa kamyonu boşuna durdurmuş olacaktı. Kapıyı açıp içeri girdi. Tuzlu su ve soğuk metal kokusu yüzüne çarptı. En yakın kasanın etiketine eğildiği sırada arkasından kısa bir çıt sesi duydu.
Dimitris, kapının yanındaki acil durum düğmesine giden açıkta kalmış ince kabloyu yan keskiyle koparmıştı. Eleni doğruldu. Adamın eli titremiyordu.
— İnsanları zehirleyebilirsin, dedi Eleni.
— Önce raporu doğrulatacağız, dedi Dimitris. O zamana kadar burada kalman daha iyi.
Kapıyı çekti. Dışarıdan kilidin döndüğünü duydu Eleni. Hemen kola asıldı; kapı açılmadı. Acil durum düğmesine bastı, sonra bir daha bastı. Koridorda alarm sesi yükselmedi. Yalnızca soğutucunun uğultusu vardı.
Önlüğünün cebindeki mühürlü numuneyi yokladı. Ardından dışarıdaki motor sesini dinledi. Kamyon hâlâ oradaydı; ne kadar kalacağını bilmiyordu.
